þegar ég var í 9. bekk, sem nú heitir 10. bekkur, kenndi skólastjórinn í árbæjarskóla, hann jón heitinn árnason, mér íslensku. hann hafði það fyrir sið að kenna alltaf einum 9. bekk íslensku. bekkinn valdi hann af kostgæfni, vildi að sjálfsögðu sem minnst af leiðindapúkum og vandræðagrislingum, en af þeim var víst nóg í skólanum. sumsé, bekkurinn minn varð fyrir valinu, enda góður bekkur, skipaður góðu fólki á borði við okkur sólveigu vinkonu mína og ellýju ármanns þulu, fyrir utan andra haraldssonar í andra. þetta voru ágætir tímar hjá honum kallinum. hann hafði kennt þetta sama í mörg mörg ár og kunni sína rullu. sömu brandarar ár eftir ár og hægt að fylgja glósum þeirra frá í fyrra nákvæmlega eftir. jón var glæsimenni, hár og sólbrúnn og jafnan óaðfinnanlega til fara. gekk um með hæfilegt bros á andlitinu og hélt á gleraugunum í annarri meðan hann sagði eitthvað ofurmerkilegt.
meðal þess sem við gerðum hjá jóni var að lesa íslandsklukkuna, þar er eftirminnilegast hvað hann var heillaður af lýsingunni á nafna sínum: svartur, tötramaður, ljótur, þetta þuldi hann nokkrum sinnum af mikilli velþóknun.
annað sem ég man sérstaklega vel er þegar hann sendi okkur öll heim að yrkja, helst óbundið. í næsta tíma spurði hann hvort einhver hefði ort nokkuð, en fáir gáfu sig fram (þótt sjálfsagt hafi margir gert tilraun, hver vill opinbera mögulega ljóðagáfu í 9. bekk í árbæjarskóla?). jón átti svar við því, og hafði greinilega ekki búist við neinu af okkar hálfu. hann fór með ljóð sem nemandi hans hafði ort nokkrum árum fyrr, greinilega mikill uppáhaldsnemandi, veit ekki hver. mér datt þetta í hug þegar ég fór að sækja mér kaffi hér í nýja-garði. ljóðið hljóðar svo:
sóðinn kom,
settist að,
sínum þörfum þjónaði.
svo gerðist það.