neverending story

leit við í vinnunni ... bæjó ... flestir farnir, en lét áka fá lyklana. tíminn búinn (ótrúlegur tími sem fer í litlu endalausu hlutina) ... og gott að eiga góða félagsmálafulltrúa að!

hannyrðir ... enn á ný

um daginn bauð þessi fróma kona mér í sérlega indæla hannyrðastund á heimili sínu og kann ég henni bestu þakkir fyrir. síðan þá hef ég vart farið út úr húsi, en þeim mun fleiri komið inn í húsið mitt (sem var reglulega skemmtilegt, þrátt fyrir vandræðalega fátæklega húsmóðurtilburði húsmóðurinnar, en allir skemmtu sér þokkalega, þám mín kæra vinka aska, reyndar er sætasta myndin úr partíinu einmitt af henni, kemur sossum ekki á óvart, hún er jú með mest aðlaðandi manneskjum sem maður hittir um ævina ... hennar verður sárt saknað). svo skemmtilega vill til að ég á von á annarri hannyrðastund innan tíðar, með öðrum góðum konum sem mynda hannyrðateymi kíláte. við þórdís vorum þokkalegar meðalkonur með okkar púðaútsaum og handklæðahekl en í kílátehannyrðateyminu hafa öllu fjölbreyttari hannyrðir verið stundaðar, td hefur verið saumaður harðangur, prjónaðar flösku- og pelapeysur, klipptar peysur niður í öreindir og búinn til sérstakur copa cabana blandari (er það ekki romm og kók, annars?), svo að fátt eitt sé nefnt. ég mæti, enn á ný, galvösk, til í slaginn, á fimmtudaginn, með huggupúðann ... hera sér um kaffi og skemmtiatriði ... gamangaman

(annars hefur semsé allt verið á haus hér á heimilinu, enginn tími til að njóta góða veðursins, og á morgun fer allt í gám ... þeas allt sem á að fara í gám. við erum hætt að reka heimili að öldugötu, í bili.

au revoir, mes amis)

partí partí

íbúðin hálftóm ... um sinn

ein í höllinni

í nótt þegar við vorum í óðaönn að tæma íbúðina settist ég í sakleysi mínu fyrir framan tölvutetrið til að lesa yfir bréf. unginn svaf en pabbinn skrapp út í skúr. skyndilega finn ég mikinn kipp, ég kippist til á stólnum og finn hvernig húsið rykkist til, skömmu síðar kemur svo annar kippur, sýnu meiri svo að raddböndin kippast til og ég gef frá mér hljóð. svo hleyp ég inn til barnsins sem snýr út í vegg, sofandi sælt. bóndinn kemur að utan skömmu síðar, hafði heyrt veinið í mér. hann fann þó engan kipp þar sem hann var, hér fyrir utan, heldur ekki nannar á vínbarnum, kannski fannst hann betur í höll ... ég skal ekki segja!

ég er ekki hrædd við geitunga, ég er ekki hrædd við geitunga, ég er ekki hrædd við geitun...

ég neyddist til að taka mér hlé frá niðurpakkelsinu þrátt fyrir kjöraðstæður, þe mæja sefur vært og b syngur sætt. ég var ein í eldhúsinu að hlusta á mörtu smörtu lesa útvarpssöguna og gæða mér á kossum sem höfðu gleymst inní skáp þegar ég heyrði bzzzzzz, suðið ógurlega ...
en ég er ekki hrædd við geitunga, ónei! ég er sú á heimilinu (fyrir utan smábarnið) sem er minnst hrædd við þetta suð, minnst hrædd alltsvo. en ég leyfi mér samt að játa að mér er illa við að vera ein í litlu rými (vala matt ómægod!) með geitung á yfirveguðu sveimi í kringum mig í leit að sætu og góðu blóði ... bzzzzzz ... ég lokaði því eldhúsinu (verst að missa af endinum á ljósritunarsögunni í útvarpinu) og settist hér við tölvuna.

... skyldi hún vera farin?

abrakadabra

ég trúi á spákonur og stjörnuspeki ... svona er mín í dag:
you're calm now, but you sense excitement in the coming days. pay attention to the
difference between right and wrong. in a few weeks, you'll see the fruit of your
decisions.
ég held það bara!

dagur vonar

nú líða dagarnir hver af öðrum og að kvöldi lítur maður yfir vinnu dagsins og sjá ... en það er síður en svo fullkomnað. en það reddast, þetta reddast allt saman.
við mæja gengum niðrí bæ, á pósthúsið og bókasafnið og austurvöll, og svo uppeftir á ný, grjótaþorpið, öldugatan, pétursbúð ... yndislegt að alast upp hér.

híhí og hóhó

15 ára gömul fékk ég fyrsta draumadjobbið, sendill hjá félagsstofnun stúdenta. ég fékk gíralausa hjólið hennar guddusiss til afnota (hún átti margra gíra dbs sem var síðar stolið), keypti á það körfu og af því að það var bara til gul karfa málaði ég hjólið líka gult.
stuttu síðar stálu svr hugmyndinni og við strætisvagnar reykjavíkur máluðum bæinn gulan ... ári síðar fór reyndar annað alveg jafngult hjól að venja komur sínar í félagsstofnun. þar reyndist mættur nýr starfskraftur bóksölunnar, við litum hvor aðra hornauga fyrsta árið á gulu hjólunum, en höfum þroskast og hlæjum að þessu í dag, hahaha.
þetta var alveg dásamlegt starf, satt að segja, ég hjólaði bara um bæinn, niðrá torg (fór á klóið á hressó, algjör pæja!!!) og á loftleiðir stundum, en þó mest milli húsa á háskólasvæðinu þar sem ég beið eftir uppgjörinu á kaffistofunum, gógó í árnagarði var best og þangað lá svo leið mín eftir menntaskólann.
á háskólasvæðið hef ég svo komið reglulega síðan, ýmist sem starfsmaður eða nemandi, nú síðast sem starfsmaður. því lýkur hér með.
ég kveð háskóla íslands einu sinni, einu sinni enn ... skyldum við eiga aftur samleið? sjáum hvað setur.

auðn og tóm

ég er ein í vinnunni ... hjözzi floginn á vit vísindanna og stones, áki í fjölskyldufríi í danmörku og kobbalobba flúin heim með dóttur sína. hvað á maður að gera svona að lokum? ekki fæ ég stórkostlegar nýjar hugmyndir og frá litlu er að ganga þannig að ég hangi mest, þótt ég reyni nú að gera eitthvað gagnlegt svona meðfram.
það er líka stórkostlega leiðinlegt að hanga. innantómt og aumt.
nú fæ ég mér kaffi.

þvottar og þrif

í dag er dagur hinna kvenlegu dyggða.
ég mun að loknum þessum síðasta vinnudegi mínum snúa mér aftur að útsaum, barnauppeldi, þvottum og þrifum.
allt verður orðið spikk og span um aðra helgi er ég flýg langt upp í himininn, þó ekki á regnhlífinni minni.
ég á þó regnhlíf, sem ég þarf örugglega að nota mikið á næstunni.
best að vinna vel í dag svo að maður klikki ekki á útsauminum í kvöld ... nema maður horfi á stones?

frjáls eins og fuglinn

dag!
jæja, þá er hann kominn til ams, sá frjálsi. gott hjá honum að missa ekki af vélinni og svona.
verður gaman að hittast heima í hollandi, eftir hálfan mánuð.
ef þú er svangur, góði, mælum við ma með þessum stað.
dúí!

bottega del vino

fyrir rúmu ári yfirgáfum við hjónaleysin börnin og brugðum okkur til ítalíu. börnin voru að sjálfsögðu í góðu yfirlæti hjá mömmu og pabba og við í góðu yfirlæti í trieste og verona ásamt ingólfi guðbrands, kára stefáns o.fl. í rútunni hlýddum við á tilfinningaþrungnar og erótískar lýsingar svarthærða fararstjórans á náttúru landsins í bland við tóna af bandi, að sjálfsögðu ítalska óperukóra. sumir voru svo heppnir að heyra auk þess reyfarakennd símtöl hvíthærða forstjórans við hina og þessa sakleysingja sem máttu eiga von á beinbroti og ég veit ekki hvurju (á ensku að sjálfsögðu!) ef þeir stæðu ekki við sitt!
í verona fórum við á arenuna að hlusta á aidu. það var rosalega gaman. en þar fórum við líka á bottega del vino. því miður var búið að loka veitingastaðnum og því gátum við ekki gætt okkur á neinum kræsingum þarna, hvorki votum né þurrum. það verður bara næst. í staðinn bauð stúlkan sem við hittum þarna okkur að svipast um í versluninni. og þvílík verslun! þarna eru svo margar víntegundir að mann sundlar. við flettum í þykkri skránni og völdum tvær flöskur að taka með heim, eina ódýra og aðra dýrari (amarone). við keyptum auk þess unaðslega ólífuolíu sem veitingastaðurinn velur og merkir sér.
en vínið maður ... rosalega gott ...

hjólið mitt

vesalings litla hjólið mitt hefur staðið úti í rigningunni í marga daga án þess að ég hafi svo mikið sem snert það. það er vant að vera inni í hlýjum skúr en núna er það blautt og einmana. ekki einu sinni heima hjá sér.
en hvílík rigning. hamingjan sanna. skyldi ég nenna að hjóla heim í dag? svona til að bjarga hjólinu úr þessari vosbúð. það er ekki hægt að segja að ég sé klædd til þess.

mujer madre

ég er svo mikil kona!!
ég er á háum hælum
ég klæðist silkikjól
ég tárast í bíó
ég sauma út
ég er móðir
ég er kona
ég er ég
úllalla
yeh!

tequilaklúbburinn

á menntaskólaárum mínum safnaðist reglulega saman fríður og föngulegur kvennafans til að drekka tequila og hafa gaman! við vorum ungar og lékum okkur, sætar og flottar og skemmtilegar. síðan urðum við eldri, sætari og flottari og bættum því matardúlleríi á efnisskrá samfunda okkar. við héldum okkur þó við hefðirnar um sinn og sötruðum stöku sinnum á tequila (hmmm, sötruðum kannski ekki rétta orðið). enn liðu árin og börnin tóku að fæðast og enn slaknaði á hörkunni, við hittumst æ sjaldnar og drukkum æ minna. alltaf er einhver ólétt/með barn á brjósti, einhver í útlöndum osfrv. einn makinn hafði á orði hér um árið að við værum orðnar svo settlegar að við ættum eiginlega að kalla þetta kíla á te! núna hafa teboðin og fjölskylduboðin að mestu tekið við af brjáluðum tequilaboðum með tilheyrandi glannaskap (segi ekki meir). í dag er svo efnt til hanastéls í garði hér í miðbænum og ég hlakka mikið til að mæta sætustu, flottustu og skemmtilegustu konum bæjarins, og þó víðar væri leitað. hælaskór og uppsett hár, og ég sem var að klippa mig stutt!.

en ég spyr samt sem áður skyldi efnafræðistúdentinn vera búinn að færa uppþvottavélina?

hópefli

mér finnst mjög skemmtilegt að vinna í hópi, skiptast á hugmyndum og svoleiðis en stundum, og bara stundum, fæ ég á tilfinninguna að það henti mér ekki vel.
kannski er það bara veðrið sem hefur þessi áhrif, en bara kannski ...

námsstyrktarmálvísindamaraþon

í kvöld ætlum við hjónaleysin að styðja kórbróður okkar, hann haffa, og syngja á tónleikum sem hann heldur til fjáröflunar fyrir sig ... hann er á leiðinni í söngnám til london.

ég hefði náttúrlega átt að hugsa fyrir einhverju svipuðu, ekkert grín að fara svona aftur í skóla! ég hefði td getað haldið málvísindiamaraþon, hefði það ekki trekkt að (trektar)?

fjólublátt rauðvín

skoða fortíðina, ljósmyndir sem flestar gleymast, aðrar fá að fljóta með til fyrirheitna landsins.
lífið er ljúft.

hvað er þetta annars með kommentakerfi þessa heims?

meira um bros

einu sinni vann ég hjá ríkisfyrirtæki sem var. það var ósköp gaman að mörgu leyti. ég kynntist alls kyns góðu fólki, en líka leiðinlegu fólki, bara eins og gengur. meðal þess sem ég gerði hjá þessu fyrirtæki var móttaka, eða afgreiðsla, eða hvað maður skyldi kalla það, þegar fólk þarf að standa í röð, taka númer jafnvel, koma síðan á kassann til starfsmanns, segja til nafns, fá afhentan miða og borga fyrir sig. þetta ríkisfyrirtæki var, vægast sagt, ekki vinsælt og fleiri komu þangað í fýlu en glaðir, vægast sagt. í vinnunni var því oft mjög mikil fýla. en þar, og einmitt þar, lærði ég hvernig bros getur dimmu í dagsljós breytt því að þrátt fyrir margar atlögur að mínu góða geði hélt ég (næstum) alltaf stillingu minni og reyndi eftir fremsta megni að brosa framan í kúnnann og hlusta á hann rífast og skammast. og, viti menn, oftar en einu sinni og oftar en tvisvar fóru örgustu fýlupúkar út þokkalega sáttir.

ég hef stundum síðan velt því fyrir mér hvort ég ætti ekki að græða peninga og bjóða liðinu á skattinum, tryggingastofnun og lín, svo að nokkrar opinberar stofnanir séu nefndar, algjörlega handahófskennt, upp á námskeið í að sinna störfum sínum í þágu almennings.

heimurinn og ég

þú sem lætur hvunndagsraunirnar
ríða þér á slig.
ef þú smælar framan í heiminn
þá smælar heimurinn framan í þig

... eller hur?

allt í góðu?

stundum er ég rosalega paranojd og held að allir séu á móti mér, skatturinn, launadeild ríkisins og fleiri opinberir aðilar virðast hafa mig í sigti núna ... ekki gaman að því.
er einhverjum hér í nöp við mig? halló, er nokkur þarna?

tómleiki ... eða hvað?

það er að verða svo tómlegt hérna. ekki frá því að það bergmáli bara.
smám saman minnka haugarnir af drasli sem okkur hefur tekist að sanka að okkur af mikilli eljusemi í gegnum árin.
ekki svo að skilja að við séum orðin háöldruð og búin að vera hér frá því að við fórum að búa, við erum rétt nýskriðin úr menntaskóla (eða er það ekki annars?) og fluttum hingað fyrir réttum fjórum árum.

við tókum okkur þó til í sumarbyrjun og fluttum heilmikið af búslóðinni út í skúr. af nógu er þó að taka enn.

en hvað skyldum við þurfa, vilja og geta tekið mikið með okkur?
skólabækur, orðabækur, nótur, ólesnar kiljur (góðar í strætó og lestunum), barnaleikföng, uppáhaldsgeisladiskarnir, matvinnsluvélin mín, pastapotturinn minn, fjölskyldumyndir, smálistmunir, föt, skyldi það vera nokkuð fleira ... jú, hvað er ég að spá, tölvan og sængurnar!
azielaan er víst fullbúin, kemur í ljós hvað það þýðir.
en hér eru kassar og hálftómar hillur upp um allt.
skáparnir fara að tæmast líka og heilt herbergi er nú þegar tómt.

hvað skyldum við verða lengi að fylla azielaan af okkur?

old news!!!

smá argaþras hérna!
morgunblaðið, blað allra landsmanna, er alltaf að stækka og auka umfjöllun á helstu sviðum þjóðfélagsins og er það vel. reyndar virðist sem alltaf sé hægt að bæta við blaðsíðum þegar eitthvað mikið er um að vera. framboð og umfjöllun virðist oft fylgjast að. gildir þetta um viðskipti, fasteignir, pólitík (úff), stríð, frið og mas íþróttir (urrrrggghhh: hver hefur áhuga á því hvort jón og siggi fengu að verma bekkinn í leiknum í 5. deild á spáni í gær eða ekki?) ... allt nema listir!
listir fá alltaf sína einu opnu í hverju tölublaði! þó hefur framboð á listviðburðum hér á landi aukist verulega, í tónlistinni er það þannig að sum kvöld langar mann á þrenna tónleika! frábært mál, og mogginn sendir gagnrýnanda á (flest)alla tónleika. samt birtist í mesta lagi gagnrýni um einn atburð í hverju tölublaði(stundum engan)!

í morgunblaði dagsins, 8. ágúst 2003, birtist gagnrýni um tónleika sem fram fóru 29. júlí sl. doltið seinir með fréttirnar, þarna á mogganum, allir búnir að gleyma hvað þeim fannst um innkomur söngkonunnar, ballansinn, dýnamík osfrv. nú man fólk hvort því fannst gaman eða leiðinlegt og gagnrýnandinn á ekki samræðu við einn eða neinn, missir marks.

ég sé í anda umfjöllun um vikugamla handboltaleiki! yrði þrýstihópurinn ,,íþróttafíklar'' ánægður með það?

þar sem ég er dagfarsprúð að eðlisfræði læt ég þetta argaþras nægja.

úff!

við nánari athugun, kannski er bara ágætt að hafa sólarlaust og hvasst og ekki svo hlýtt, jafnvel rigningu, ég fæ nett kvíðakast ... út af frétt frá trekt.

sumarið ...

það er spáð rigningu alla næstu viku. í uppsölum er líka spáð rigningu en í trekt er sól og blíða. hugurinn ber mig hálfa leið ...

ææ

það er kveikt á sjónvarpinu, loftljósi, lampa ... en ekki einu einasta kerti! hvað er að gerast?

kósí

í kvöld verður kveikt á kertum heima hjá mér, ekki sjónvarpinu!

jibbííí

bráðum verður gulrófusúpa í matinn hjá mér, að vísu ekkert kóríander, en fersk basilíka og engifer og kumminn, namminamm ... slurp

tilviljanir eða eitthvað annað?

þegar við hjónaleysin vorum að leita okkur að íbúð til að kaupa fyrir mörgum árum skoðuðum við margar misskemmtilegar íbúðir. okkur fannst þetta ekki skemmtilegt og vorum mas farin að hugsa um að slá af kröfum okkar um staðsetningu þegar við rákumst á splúnkunýja auglýsingu á netinu um íbúð í gamla vesturbænum ... okkur leist strax vel á hana. þetta var á laugardegi og búið að loka fasteignasölunni en af því að svo mikill uppgangur var í íbúðasölu á þessum tíma var líka opið á sunnudögum. við sváfum því vært og hringdum strax daginn eftir, fengum símanúmer eiganda, mæltum okkur mót við hann og féllum fyrir íbúðinni um leið og við komum inn í húsið. þegar eigandinn fór að segja okkur sögu hússins í stuttu máli minnti sagan mig talsvert á hversdagshöll péturs gunnarssonar, og tjáði ég honum það ... en þetta var einmitt húsið! gaman að því

nú er ég að lesa aðra bók péturs, leiðina til rómar, og finnst mér hreint með ólíkindum hvernig honum tekst að fjalla áfram um sögustaði míns lífs, hvað er það?
1. trekt í hollandi - ég er að flytja þangað
2. skálholt - þar hef ég dvalið talsvert í sumar
3. niðarós - var þar stödd og einmitt að flytja óperu um eystein erkibiskup!
4. strandir - tengjast aldeilis vinnunni minni um þessar mundir
5. róm - búið að bjóða hrafnagaldri til róms

þar sem ég er hætt í kórnum er ekki víst að ég fái að fara með til rómar, en fyrst pétur fjallar um róm hlýtur það að tákna eitthvað ... it's a sign ...

azielaan

komin með heimilisfang og símanúmer í trekt, búið að bjóða í fyrsta partíið.
í tilefni af 3. september mætir hjözzi með rauðvín 5. september nk.
þetta verður doltið gaman, ha!
er annars skrítið að vera á leið til útlanda í nám og hugsa bara um hvað verður gaman að eiga heima í útlöndum, eiga fjölskyldu, heimili, elda góðan mat, kaupa góðan mat, fara á blómamarkaðinn og matarmarkaðinn, sitja á svölunum, fá gesti osfrv? nei, ég held ekki! bara eðlilegt, maður verður að líta á alla kostina ...

alltaf gaman að fá peninga, líka að eyða þeim ...

hrakfallasaga

fyrir tuttugu árum var ég í vist hjá góðu fólki í borgarnesi. ég átti að vera að passa börnin tvö á heimilinu, og gerði það stundum. við gengum um bæinn, eða hlupum undan jóni hlaupara, lékum okkur í skallagrímsgarði osfrv. ósköp gaman. en ég gerði ýmislegt annað en að passa. ég spilaði með lúðrasveitinni (heimilisfaðirinn stjórnaði henni), kynntist krökkunum í bænum (þekki þau ekki lengur, því miður), þvældist um og fyrir og var bara svona almennt venjulegur unglingur, ekki kannski alveg jafnmikil pæja og hinar stelpurnar (allar með nýjustu klippinguna og í pastellitadressi, ég var bara í kínaskóm, stuttum gallabuxum og norskri peysu með slétt hár!).
einu sinni sem oftar var ég úti að hjóla um götur borgarness með kunningjunum. talsvert er mishæðótt þarna og því hjólaði maður upp (gíralaust) og svo svo niður ... jibbíííí!!!! á ákveðnum tímapunkti var komið að því að ég þurfti að hjóla niður bröttugötu (engin tilviljun að hún heitir svo). hún er ekki ýkja löng en við enda hennar er umferðargata og svo kaupfélagið ... ekki kræsilegt að lenda þar, maður. en sem ég er á leið á ofsahraða (minnir mig) niður þessa brekku vill svo óheppilega til að bremsurnar þýðast mig ekki svo að í stað þess að stansa með stæl húrra ég áfram og lendi á öryggisgrindverkinu fyrir framan kaupfélag borgfirðinga ... biff! heppin að skaddast ekki varanlega því að enginn var hjálmurinn. líka lán að enginn bíll skyldi eiga leið hjá! ég fékk ljótt sár á hnéð, en ekkert alvarlegt. fór bara heim og imba hlúði að mér. nokkrum dögum síðar var komin ígerð í sárið og þá þurfti ég að hitta lækninn, hafði heyrt að hann væri fyllibytta og konan hans geðsjúk, þau bjuggu í spúkí húsi uppi á hæðinni (nálægt kirkjunni). hann gaf mér pensillín og allt lagaðist, nema lofthræðsla mín (hef forðast fjallgöngur) og hræðsla við að hjóla niður brekkur!

í morgun hjólaði ég í vinnuna, yndislegt veður, gaman að hjóla (góður undirbúningur fyrir dvölina í reiðhjólalandinu) þangað til ég mundi eftir aflíðaninni sem ég átti eftir að hjóla niður. ég sá hana fyrir mér lengi áður en að henni kom og hræddist hana ... á ég að fara aðra leið? nei, ég læt mig hafa það, þetta er ekkert mál, jú ... ég dett örugglega ... þegar að rampanum kom húrraði ég að sjálfsögðu af hjólinu í grasið. mig sakaði ekki, en þetta var ekki mjög smart, þetta hefur þó vonandi glatt einhvern fræðimann, námsmann, ferðamann, eða einhvern annan.

í reiðhjólalandinu eru engar brekkur, þar verður gaman að hjóla.

bætti eyva við til hliðar, enda er hann með afbrigðum góður tenór.

júpíters rúla!!!

hver man ekki eftir tónleikunum/böllunum í hressógarðinum, borginni, púlsinum og víðar ... þeir eru alveg jafnskemmtilegir nú og þá (fyrir rúmum áratug, dísös!). því miður tilheyrir diskurinn sem ég hlustaði eitt sinn svo mikið á ekki lengur mínu heimili, ég vona að álfur hlusti á hann! en, þökk sé samstarfsaðilanum sit ég nú og endurupplifi þennan dásamlega tíma (var ekki alltaf sól og blíða þá líka? svei mér þá, í garðinum á hressó, þegar kalli, aka karl steinar valsson, kórfélagi mm, slúttaði geiminu þegar það var í hámarki, fúlt!).

júpiters rokka semsé og gæða lífið stemmningu, lífi og lit ... jesssss!!!!

ísland!

mikið hefur þetta sumar verið gott, hið besta bara frá því að ég var stelpa, en mig minnir að þá hafi alltaf viðrað vel. ég man sérstaklega vel eftir því þegar við fórum hringinn og tjölduðum ma í atlavík (kom aftur þangað í fyrra, yndislegur staður). veðrið þá var svo gott að ég var allan tímann í sjónum (eða þannig) að synda. sama sumar (eins og ég man það amk) vorum við í sumarbústað í húsafelli eina viku. kristleifur leyfði okkur að velja milli bústaðar við sundlaugina án baðherbergis og bústaðar lengra í burtu með baðherbergi. við vorum við sundlaugina, eða ég var eiginlega í sundlauginni. ég rétt kom upp úr til að borða, sofa og fá sólarvörn, enda með ekta hvíta postulínshúð. ég var mas í lauginni meðan skipt var um vatn í henni. mmmm, þá var nú gaman að lifa. en núna í sumar hefur þetta verið eins, nema bara ég þarf að vinna og þvo þvott og hafa áhyggjur af framtíðinni! ég brann mas á bakinu í gær, en þá dvaldi ég í unaðslegu veðri í grímsnesinu og naut þess að gera ekki neitt og hafa akkúrat engar áhyggjur. hreinn unaður.

á laugardaginn upplifði ég himneska stund í skálholti þar sem fluttar voru tvær kantötur bachs. sú númer 82 var algjört súkkulaði (70%) , hin (nr. 140) er líka ósköp sæt (meira mjólkursúkkulaði, en af bestu sort auðvitað). svona eiga verslunarmannahelgar að vera, hitta gott og fagurt fólk, fjölskyldu og vini, og njóta tónlistar, matar og náttúru.

er ég væmin? auðvitað, ég er að flytja í burtu eftir minna en mánuð, yfirgefa fagra fósturjörð, vini og fjölskyldu, að vísu tek ég annað barnið og karlinn með, en engu að síður er fullkomin væmni og yfirvofandi söknuður í öllu sem ég geri núna, finnst mér. sennilega gefst ekki tími til að sakna mikið úti þegar námið hefst og þarf að spá í svo margt svo að nú er lag!

saknisaknisakn ... ég held áfram á þessum nótum eitthvað áfram, en svo verður það röfftöff ... (as if)

nautnir

við
lífið
rúm
bók
sofa
matur
heima
tónlist
gaman
rauðvín
umhverfi
fjölskylda
cappuccino
svaladrykkur
dökkt súkkulaði...

en ekki hvað?

you are dark chocolate. very mysterious. people
want to like you, but you scare them a little.


what kind of chocolate are you?
brought to you by quizilla

ég er furðuverk!

hann er merkilegur, mannslíkaminn!
í fyrsta lagi er með ólíkindum þetta kraftaverk sem blessuð börnin eru ... tvær frumur mætast í hita augnabliksins og ... fyrr en varir er til orðinn einstaklingur sem mun koma á óvart þaðan í frá. pæjan mín ekki einu sinni hugmynd fyrir rúmum tveimur árum, núna, 20 mánaða, hleypur hún um og hefur skoðanir og segir ja-já og ne-nei (þ.e. jahá og nehei), ónei og ójá þar sem við á, eins og hún viti alltaf um hvað er rætt! algjör pæja. og álfurinn minn sem er svo sjálfstæð og falleg og klár, ég á ekki orð yfir það hvað hún er orðin.
hvernig getur endalaust verið hægt að búa til nýja einstaklinga sem eru algerlega einstakir? eru engar líkur á að tveir einstaklingar verði eins? eru möguleikarnir endalausir? hvað segja líkindameistarar og erfðafræðingar? mér finnst þetta algerlega stórkostlega merkilegt.
svo er líka með ólíkindum hvernig líkaminn bjargar sér ... oftast ... þegar hann bilar, t.d. þegar maður dettur og meiðir sig koma alls konar viðgerðarfrumur og laga það sem aflaga fór á einu augabragði ... og maður verður heill. því sem ekki verður bjargað svona hafa mennirnir lært að bjarga, svo langt sem það nær. ferfalt húrra (með áherslu á fyrsta atkvæði) fyrir heilbrigðisstarfsfólki. ég á því ... að launa.
eitt enn sem mér finnst svo ótrúlega merkilegt við mannslíkamann ... hann lætur alltaf vita hvernig honum líður, hvað hann vill o.s.frv. ég verð t.d. alveg ótrúlega pirruð og tens þegar ég er svöng, dóttir mín líka, hún hleypur um allt en ég bara get ekki hugsað skýrt og læt eins og kjáni. svo þegar við erum búnar að borða líður okkur svo vel, sérstaklega ef við erum ekki of þreyttar, að ekki er um sömu mæðgur að ræða, ég get svo svarið það. en nú segir líkaminn mér að kominn sé tími til að fara að sofa.
góða nótt og takk fyrir að vera til, allt fólkið mitt, þið eruð stórmerkileg.