ég vandaði mig sérstaklega við að hjóla hægt heim eftir viðkomu okkar mæðgna í skóla og pósthúsi. það er sérlega skemmtileg lífsreynsla að eiga mæju litlu að dóttur. hún er svo fallega feimin, sem er eiginleiki sem ég man ekki eftir að hafa búið yfir sjálf og eldri telpan mín var svo sannarlega laus við þessa tegund feimni, hún var alltaf svo skemmtilega opin við ókunnuga (sem var meira svona eins og ég sjálf, held ég). mæja roðnar og lítur í allar áttir, stífnar öll og verður hálfmáttvana bara þegar hún hittir nýtt fólk. svo hvíslar hún að mér,,ég er feimin við konuna." en, dagurinn var góður. mig misminnti hvenær augnhreyfimæliteymið hafði mælt sér mót og var klukkutíma of snemma. við mæja nutum þess að ganga um í garði háskólans og dómkirkjunnar og skoða allar stytturnar og gróðurinn á meðan. þegar líða fór að fundi fórum við aftur í skólann. fyrst hittum við skólasystur og kennslukonu, þá fleiri skólafélaga og loks fórum við með þartilgerðan pappír í föxun til líns. sem þýðir að ég ætti að fá afganginn af námsláni haustannar fyrir helgina ... allan tímann var mæja eins og ljós, enda ljósið mitt. en aftur að þessu með að hjóla heim í dag. það er svo yndislegt vorloftið og trén með hvítum og ljósbleikum blómum. um að gera að njóta þess að vera úti meðan það varir.
setti ljótan blett á daginn að ekkert kaffi er til og verður ekki fyrr en seint í kveld (vonandi fær maður almennilegt kaffi í fyrramálið samt!). spurning hvað maður gerir í því, gæti fiskað eftir gömlum korgi í ruslinu, en nei, fæ mér bara bjór, eða rauðvín, eða meira vatn!